☆ เคยไม๊?
posted on 13 Jun 2008 21:29 by dang-erousแต่ทุกครั้งที่เค้าเดินตามหาความรัก..หาคนที่ โชคชะตานำพามาให้ นั้น..เค้ากลับได้พบกับความผิดหวังตลอดมา
นานวันมันกลับกลายเป็นความด้านชา และปฏิเสธกับคำที่ว่า โชคชะตานำพาให้เรามาพบกัน...
จนมาวันหนึ่ง... วันที่ความบอบช้ำจากความรักที่ไม่สมหวังทำร้ายจิตใจ
มันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่ทราบได้ ถึงแม้จิตใจเราจะปฏิเสธในคำว่าโชคชะตา
แต่ที่ใดมีรักที่นั่นมีหวัง และความหวังที่เป็นดั่งเพียงหนึ่งหยดน้ำกลางทะเลทรายนี้นั่นมันก็ได้ทำร้ายเราอีกครั้งหนึ่ง...
เค้าหลีกตัวออกมาจากเขา เค้าพยายามกลั้นความเจ็บปวด กลั้นแม้กระทั่งน้ำตา..
ทั้งๆที่รู้ว่าหน้าต่างของหัวใจดวงน้อยๆ 2ดวงนี้ไม่อาจมีสิ่งใดออกมาก็ตาม..
คนเรามักจะคิดอะไรได้เมื่อมันสายไป เค้าเองก็เช่นกัน...
ในรถเมลล์ที่แน่นขนัด.. แต่จิตใจของเรากลับว่างเปล่า...
แต่หากไม่ได้จิตใจที่ว่างเปล่านั้น เราก็คงไม่ได้คิดถึงสิ่งนี้...
คนที่โชคชะตานำพามาให้แต่เราไม่เคยใส่ใจหรือบางที่เราก็ไม่ทันเอะใจถึงพวกเรา
บุคคลที่เรียกว่า "เพื่อน"
เคยมีใครคิดเหมือนเค้าบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้นะว่าคนมีเป็นล้านคน
เดินผ่านกันก็มาในวันหนึ่ง ทำไมเราถึงไม่รู้สึกว่าอยากคุย หรือสนิทเป็นพิเศษ
แต่กับเพื่อน.. แม้ในตอนแรกเราจะกระดาก แต่นานๆ ไปเราก็เกิดการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน
ยอมรับได้แม้สิ่งนั้นของเพื่อนมันจะเลวร้ายเพียงใด.
เป็นเหมือนทนายเอกเมื่อเรามีเหตุขัดแย้งกับใคร เป็นเหมือนส้วมซึมที่คอยรับคำปรับทุกข์จากเรา
เป็นเหมือนธนาคารที่กดได้โดยไม่หวังดอกเบี้ย เป็นเหมือนอะไรอีกหลายต่อหลายอย่าง...
ครั้งนั้นทำให้เราคิดได้ว่า.. บางที คนที่โชคชะตานำพาให้เรามาพบก็คงเป็นคนกลุ่มนี้ล่ะมั้ง..
ไม่เคยเสียใจเลยจริงๆ ที่ไม่สมหวังในรักทุกครั้งไป อาจจะมีบ้าง.. แต่ก็ไม่นาน..
เพราทุกครั้งที่เค้ารู้สึกแย่.. คนที่คอยยื่นมือมาโอบอุ้มเรา นอกเหนือจากคุณแม่ที่แสนดีของเราแล้ว..
ก็คงเป็นเพื่อนๆ นั่นแหละ...
ขอบคุณ... ฟ้า... ที่คอยช่วยเหลือ และทนกับนิสับปากปฏิกูลของกูได้
ขอบคุณ... มิ้ม... ที่คอยเตือนสติเราในหลายๆที และยังช่วยให้เรารู้ว่า บางทีเรื่องแปลกๆ สำหรับคนอื่น
มันอาจจะกลายเป็นเรื่องขำๆ ของกูได้
ขอบคุณ... ฝ้าย... ที่คอยสอนให้รู้จักการวางตัวต่อหน้าสังคม รู้จักว่าอะไรควร ไม่ควร
ขอบคุณ... ป้อง... ที่คอยชักจูงกลับมาหาบทเรียนในบ่อยครั้ง คอยเตือนสติที่ไม่ค่อยจะมีของเราให้รู้จักอ่านหนังสือ ฯลฯ
ขอบคุณ... เก๋... ที่คอยแบ่งปันอะไรหลายๆ อย่างให้เราโดยไม่หวังอะไรตอบแทน
ขอบคุณ... นุ้ย... ที่คอยสอนหลักธรรมดีๆ และคอยสินในเรื่องที่ไม่เข้าใจ
ขอบคุณ... แนน... สำหรับมิตรภาพดีๆ ที่มอบให้ ขอบคุณสำหรับเค้กอร่อยๆ ขนมอร่อยๆ ที่คอยแบ่งปัน
ขอบคุณ... จิ๊บ... สำหรับเรื่องราวน่ารักๆ ที่น่าจดจำ
ขอบคุณ... แพรว... สำหรับข้อคิดในการดำรงชีวิต ขอบคุณที่คอยเตือนว่าอย่าใสดใจกับอะไรที่มันไม่ควรนำมาคิด
ขอบคุณ... น่ง เดือน เจ๊มิ้นท์ อีนัชชา... สำหรับทุกสิ่ง ทุกอย่างที่เคยมอบให้ ขอบคุณที่คอยให้คำปรึกษาและข้อคิดดีๆ
ขอบคุณ... เพื่อนๆ ทุกคน... สำหรับช่วงเวลาดีๆ ที่มีมา
และ ขอบคุณ... อีอั้ม... ที่คอยช่วยเหลือกูตลอดมา.. ขอบคุณจริงๆ...
แม้วันนี้พวกเราจะห่างกันไกล แต่ขอให้มึงจำไว่ว่า กูและเพื่อนๆ ทุกคนรักมึงจริงๆ...
..
..
.
แม้ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแสนนานเท่าไหร่ ขอให้จงจำไว้ว่าถึงแม้เราอาจจะลืมทุกๆ คนไป
แต่ลึกๆ ในใจ ทุกคนจะอยู่ในใจเราตลอดไป...
มีสิ่งหนึ่งเราเชื่อ แม้คนอื่นจะคิดยังไง แต่เรายังคงเชื่อมั่นในความคิดนี้...
" นอกจากสายสัมพันธ์ของพ่อแม่แล้ว... สายสัมพันธ์ของเพื่อนเนี่ยแหละที่ตัดไม่ขาด
หากเรามีเรื่องทะเลาะกันแล้วจนถึงขนาดไม่สามารถกลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีก...
เราก็เชื่อความเราคงไม่ได้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่แรกหรอก...
เราอาจจะเป็นเพียงแค่คนสนิทมากเท่านั้น...
เพราะเพื่อน... ให้อภัยเพื่อนได้เสมอ..."
หากมีสิ่งใดที่เราทำผิดไป ก็ขอโทษด้วยนะ........
เค้ารักทุกคนนะ....